ਚਾਮਰ ਛੰਦ ॥
chaamar chhand |
CHAAMAR STANZA
ਸਸਤ੍ਰ ਅਸਤ੍ਰ ਲੈ ਸਕੋਪ ਬੀਰ ਬੋਲਿ ਕੈ ਸਬੈ ॥
sasatr asatr lai sakop beer bol kai sabai |
ਕੋਪ ਓਪ ਦੈ ਹਠੀ ਸੁ ਧਾਇ ਕੈ ਪਰੇ ਸਬੈ ॥
kop op dai hatthee su dhaae kai pare sabai |
All the warriors in their fury, took their arms and weapons in their hands, moved forward with persistence and shouting loudly fell upon the opponents
ਕਾਨ ਕੇ ਪ੍ਰਮਾਨ ਬਾਨ ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤੋਰ ਹੀ ॥
kaan ke pramaan baan taan taan tor hee |
ਸੁ ਜੂਝਿ ਜੂਝ ਕੈ ਪਰੈ ਨ ਨੈਕੁ ਮੁਖ ਮੋਰ ਹੀ ॥੩੭੮॥
su joojh joojh kai parai na naik mukh mor hee |378|
The pulled their bows upto their ears and discharged their arrows and without moving backward even slightly they fought and fell.378.
ਬਾਨ ਪਾਨਿ ਲੈ ਸਬੈ ਸਕ੍ਰੁਧ ਸੂਰਮਾ ਚਲੇ ॥
baan paan lai sabai sakrudh sooramaa chale |
ਬੀਨਿ ਬੀਨਿ ਜੇ ਲਏ ਪ੍ਰਬੀਨ ਬੀਰਹਾ ਭਲੇ ॥
been been je le prabeen beerahaa bhale |
Taking angrily there bows an arrows in there hand they moved and the worriers were killed silectivly
ਸੰਕ ਛੋਰ ਕੈ ਭਿਰੈ ਨਿਸੰਕ ਘਾਇ ਡਾਰ ਹੀ ॥
sank chhor kai bhirai nisank ghaae ddaar hee |
ਸੁ ਅੰਗ ਭੰਗ ਹੁਇ ਗਿਰੈਂ ਨ ਜੰਗ ਤੇ ਪਧਾਰ ਹੀ ॥੩੭੯॥
su ang bhang hue girain na jang te padhaar hee |379|
They were all fearlessly inflicting wounds and their limbs are falling down, but still they did not run away from the battlefield.379.
ਨਿਸਪਾਲਿਕ ਛੰਦ ॥
nisapaalik chhand |
NISHPAALAK STANZA
ਆਨਿ ਸਰ ਤਾਨਿ ਅਰੁ ਮਾਨ ਕਰਿ ਛੋਰ ਹੀਂ ॥
aan sar taan ar maan kar chhor heen |
ਐਨ ਸਰ ਚੈਨ ਕਰਿ ਤੈਨ ਕਰਿ ਜੋਰ ਹੀਂ ॥
ain sar chain kar tain kar jor heen |
By pulling their bows, the warriors are proudly discharging their arrows and are uniting arrows with arrows discharging swiftly the later arrows
ਘਾਵ ਕਰਿ ਚਾਵ ਕਰਿ ਆਨਿ ਕਰਿ ਲਾਗ ਹੀਂ ॥
ghaav kar chaav kar aan kar laag heen |
ਛਾਡਿ ਰਣਿ ਖਾਇ ਬ੍ਰਿਣ ਬੀਰ ਬਰ ਭਾਗ ਹੀਂ ॥੩੮੦॥
chhaadd ran khaae brin beer bar bhaag heen |380|
They are striking blows with zeal and the great fighters also having been wounded are running away.380.
ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਿ ਬੋਧਿ ਹਰਿ ਸੋਧਿ ਅਰਿ ਧਾਵਹੀਂ ॥
krodh kar bodh har sodh ar dhaavaheen |
ਜੋਧ ਬਰ ਕ੍ਰੋਧ ਧਰਿ ਬਿਰੋਧਿ ਸਰ ਲਾਵਹੀਂ ॥
jodh bar krodh dhar birodh sar laavaheen |
The Lord (Kalki) is moving forward, killing the enemies angrily and consciously and is striking his arrows on the opponents
ਅੰਗ ਭਟ ਭੰਗ ਹੁਐ ਜੰਗ ਤਿਹ ਡਿਗਹੀਂ ॥
ang bhatt bhang huai jang tih ddigaheen |
ਸੰਗਿ ਬਿਨੁ ਰੰਗਿ ਰਣ ਸ੍ਰੋਣ ਤਨ ਭਿਗਹੀਂ ॥੩੮੧॥
sang bin rang ran sron tan bhigaheen |381|
The warriors with chopped limbs are falling down in the battlefield and all their blood is oozing out from their bodies.381.
ਧਾਇ ਭਟਿ ਆਇ ਰਿਸ ਖਾਇ ਅਸਿ ਝਾਰਹੀਂ ॥
dhaae bhatt aae ris khaae as jhaaraheen |
ਸੋਰ ਕਰਿ ਜੋਰਿ ਸਰ ਤੋਰ ਅਰਿ ਡਾਰਹੀਂ ॥
sor kar jor sar tor ar ddaaraheen |
The warriors come in rage, strike the swords and are killing the enemies while shouting
ਪ੍ਰਾਨ ਤਜਿ ਪੈ ਨ ਭਜਿ ਭੂਮਿ ਰਨ ਸੋਭਹੀਂ ॥
praan taj pai na bhaj bhoom ran sobhaheen |
ਪੇਖਿ ਛਬਿ ਦੇਖਿ ਦੁਤਿ ਨਾਰਿ ਸੁਰ ਲੋਭਹੀਂ ॥੩੮੨॥
pekh chhab dekh dut naar sur lobhaheen |382|
They breath their last, but do not abandon the battlefield and seem splendid in this way, the women of gods are getting allured on seeing their beauty.382.
ਭਾਜ ਨਹ ਸਾਜਿ ਅਸਿ ਗਾਜਿ ਭਟ ਆਵਹੀਂ ॥
bhaaj neh saaj as gaaj bhatt aavaheen |
ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਿ ਬੋਧ ਹਰਿ ਜੋਧ ਅਸਿ ਲਾਵਹੀਂ ॥
krodh kar bodh har jodh as laavaheen |
The warriors are coming being bedecked with their swords and on this side the Lord in his fury is recognizing the real fighters
ਜੂਝਿ ਰਣਿ ਝਾਲਿ ਬ੍ਰਿਣ ਦੇਵ ਪੁਰਿ ਪਾਵਹੀਂ ॥
joojh ran jhaal brin dev pur paavaheen |
ਜੀਤਿ ਕੈ ਗੀਤ ਕੁਲਿ ਰੀਤ ਜਿਮ ਗਾਵਹੀਂ ॥੩੮੩॥
jeet kai geet kul reet jim gaavaheen |383|
After fighting and getting wounded, the warriors leave for abode of gods and there they are welcomed with songs of victory.383.
ਨਰਾਜ ਛੰਦ ॥
naraaj chhand |
NARAAJ STANZA
ਸਾਜ ਸਾਜ ਕੈ ਸਬੈ ਸਲਾਜ ਬੀਰ ਧਾਵਹੀਂ ॥
saaj saaj kai sabai salaaj beer dhaavaheen |
ਜੂਝਿ ਜੂਝ ਕੇ ਮਰੈ ਪ੍ਰਲੋਕ ਲੋਕ ਪਾਵਹੀਂ ॥
joojh joojh ke marai pralok lok paavaheen |
All the warriors getting bedecked are falling upon the enemy and after fighting in the war, they reach heaven
ਧਾਇ ਧਾਇ ਕੈ ਹਠੀ ਅਘਾਇ ਘਾਇ ਝੇਲਹੀਂ ॥
dhaae dhaae kai hatthee aghaae ghaae jhelaheen |
ਪਛੇਲ ਪਾਵ ਨ ਚਲੈ ਅਰੈਲ ਬੀਰ ਠੇਲਹੀਂ ॥੩੮੪॥
pachhel paav na chalai arail beer tthelaheen |384|
The persistent warriors run forward and endure the anguish of the wounds, their feet do not fall back and they are driving other warriors ahead.384.
ਕੋਪ ਓਪ ਦੈ ਸਬੈ ਸਰੋਖ ਸੂਰ ਧਾਇ ਹੈਂ ॥
kop op dai sabai sarokh soor dhaae hain |
ਧਾਇ ਧਾਇ ਜੂਝ ਹੈਂ ਅਰੂਝਿ ਜੂਝਿ ਜਾਇ ਹੈਂ ॥
dhaae dhaae joojh hain aroojh joojh jaae hain |
All the warriors are moving forward in anger and are embracing martyrdom in the battlefield
ਸੁ ਅਸਤ੍ਰ ਸਸਤ੍ਰ ਮੇਲ ਕੈ ਪ੍ਰਹਾਰ ਆਨਿ ਡਾਰਹੀਂ ॥
su asatr sasatr mel kai prahaar aan ddaaraheen |
ਨ ਭਾਜਿ ਗਾਜ ਹੈ ਹਠੀ ਨਿਸੰਕ ਘਾਇ ਮਾਰਹੀਂ ॥੩੮੫॥
n bhaaj gaaj hai hatthee nisank ghaae maaraheen |385|
Colliding their arms and weapons, they are striking blows and the stable warriors, who do not think of running away, are striking blows, persistently thundering fearlessly.385.
ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਢੋਲ ਬਾਸੁਰੀ ਸਨਾਇ ਝਾਝ ਬਾਜ ਹੈਂ ॥
mridang dtol baasuree sanaae jhaajh baaj hain |
ਸੁ ਪਾਵ ਰੋਪ ਕੈ ਬਲੀ ਸਕੋਪ ਆਨਿ ਗਾਜ ਹੈਂ ॥
su paav rop kai balee sakop aan gaaj hain |
The small and big drums, flutes, anklets etc. are creating sounds and the warriors firmly putting their feet on the earth are thundering angrily
ਸੁ ਬੂਝਿ ਬੂਝ ਕੈ ਹਠੀ ਅਰੂਝਿ ਆਨਿ ਜੂਝ ਹੈਂ ॥
su boojh boojh kai hatthee aroojh aan joojh hain |
ਸੁ ਅੰਧ ਧੁੰਧ ਹੁਇ ਰਹੀ ਦਿਸਾ ਵਿਸਾ ਨ ਸੂਝ ਹੈਂ ॥੩੮੬॥
su andh dhundh hue rahee disaa visaa na soojh hain |386|
The persistent warriors recognizing others are entangled with them and there is such a run in the battlefield that the directions are not being comprehended.386.
ਸਰੋਖ ਕਾਲਿ ਕੇਸਰੀ ਸੰਘਾਰਿ ਸੈਣ ਧਾਇ ਹੈਂ ॥
sarokh kaal kesaree sanghaar sain dhaae hain |
ਅਗਸਤ ਸਿੰਧੁ ਕੀ ਜਿਮੰ ਪਚਾਇ ਸੈਨ ਜਾਇ ਹੈਂ ॥
agasat sindh kee jiman pachaae sain jaae hain |
The lion of the goddess Kali, in order to kill the army, is running angrily in this way and wants to destroy the army in this way just as the sage August had completely drunk the ocean
ਸੰਘਾਰਿ ਬਾਹਣੀਸ ਕੋ ਅਨੀਸ ਤੀਰ ਗਾਜ ਹੈਂ ॥
sanghaar baahanees ko anees teer gaaj hain |
ਬਿਸੇਖ ਜੁਧ ਮੰਡ ਹੈ ਅਸੇਖ ਸਸਤ੍ਰ ਬਾਜ ਹੈਂ ॥੩੮੭॥
bisekh judh mandd hai asekh sasatr baaj hain |387|
After killing the forces, the warriors are thundering and in the dreadful fight, their weapons are colliding.387.
ਸਵੈਯਾ ਛੰਦ ॥
savaiyaa chhand |
SWAYYA STANZA
ਆਵਤ ਹੀ ਨ੍ਰਿਪ ਕੇ ਦਲ ਤੇ ਹਰਿ ਬਾਜ ਕਰੀ ਰਥ ਕੋਟਿਕ ਕੂਟੇ ॥
aavat hee nrip ke dal te har baaj karee rath kottik kootte |
ਸਾਜ ਗਿਰੇ ਨ੍ਰਿਪ ਰਾਜ ਕਹੂੰ ਬਰ ਬਾਜ ਫਿਰੈ ਹਿਹਨਾਵਤ ਛੂਟੇ ॥
saaj gire nrip raaj kahoon bar baaj firai hihanaavat chhootte |
On the arrival of the army of the king, the Lord (Kalki) chopped many elephants, horses and chariots, the horses bedecked by the king were roaming in the battlefield,
ਤਾਜ ਕਹੂੰ ਗਜਰਾਜ ਰਣੰ ਭਟ ਕੇਸਨ ਤੇ ਗਹਿ ਕੇਸਨ ਜੂਟੇ ॥
taaj kahoon gajaraaj ranan bhatt kesan te geh kesan jootte |
ਪਉਨ ਸਮਾਨ ਬਹੈ ਕਲਿ ਬਾਨ ਸਬੈ ਅਰਿ ਬਾਦਲ ਸੇ ਚਲਿ ਫੂਟੇ ॥੩੮੮॥
paun samaan bahai kal baan sabai ar baadal se chal footte |388|
Somewhere neighing and somewhere the elephant were seen running, the warriors catching the hair of one another were engaged in fight with them, the arrows were being discharged like the wind and with them, the arrows were being discharged like the wind an
ਧਾਇ ਪਰੇ ਕਰਿ ਕੋਪ ਬੜੇ ਭਟ ਬਾਨ ਕਮਾਨ ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਸੰਭਾਰੇ ॥
dhaae pare kar kop barre bhatt baan kamaan kripaan sanbhaare |
ਪਟਿਸ ਲੋਹਹਥੀ ਪਰਸਾ ਕਰਿ ਕ੍ਰੋਧ ਚਹੂੰ ਦਿਸ ਚਉਕ ਪ੍ਰਹਾਰੇ ॥
pattis lohahathee parasaa kar krodh chahoon dis chauk prahaare |
Holding their arrows, bows and swords the great warriors fell upon (the opponents), the warriors were striking blows from all the four directions, taking their swords, axes etc. in their hands
ਕੁੰਜਰ ਪੁੰਜ ਗਿਰੇ ਰਣਿ ਮੂਰਧਨ ਸੋਭਤ ਹੈ ਅਤਿ ਡੀਲ ਡਿਲਾਰੇ ॥
kunjar punj gire ran mooradhan sobhat hai at ddeel ddilaare |
ਰਾਵਣ ਰਾਮ ਸਮੈ ਰਣ ਕੇ ਗਿਰਿਰਾਜ ਨੋ ਹਨਵੰਤਿ ਉਖਾਰੇ ॥੩੮੯॥
raavan raam samai ran ke giriraaj no hanavant ukhaare |389|
There were groups of elephants fallen in the war on the side and support of their faces and they appeared like the mountains uprooted and thrown by Hanuman in the Rama-Ravana war.389.
ਚਓਪੁ ਚਰੀ ਚਤੁਰੰਗ ਚਮੂੰ ਕਰੁਣਾਲਯ ਕੇ ਪਰ ਸਿੰਧੁਰ ਪੇਲੇ ॥
chop charee chaturang chamoon karunaalay ke par sindhur pele |
ਧਾਇ ਪਰੇ ਕਰਿ ਕੋਪ ਹਠੀ ਕਰ ਕਾਟਿ ਸਬੈ ਪਗ ਦ੍ਵੈ ਨ ਪਿਛੇਲੇ ॥
dhaae pare kar kop hatthee kar kaatt sabai pag dvai na pichhele |
Taking the fourfold army, the Lord (Kalki) was attacked through elephants through the persistent warriors were chopped, but still they did not retrace their steps
ਬਾਨ ਕਮਾਨ ਕ੍ਰਿਪਾਨਨ ਕੇ ਘਨ ਸ︀ਯਾਮ ਘਨੇ ਤਨਿ ਆਯੁਧ ਝੇਲੇ ॥
baan kamaan kripaanan ke ghan sayaam ghane tan aayudh jhele |
ਸ੍ਰੋਨ ਰੰਗੇ ਰਮਣੀਅ ਰਮਾਪਤਿ ਫਾਗੁਨ ਅੰਤਿ ਬਸੰਤ ਸੇ ਖੇਲੇ ॥੩੯੦॥
sron range ramaneea ramaapat faagun ant basant se khele |390|
Enduring the blows of bows, swords and other weapons and dyed with blood, the Lord (Kalki) looked like one who had played Holi in the spring season.390.
ਘਾਇ ਸਬੈ ਸਹਿ ਕੈ ਕਮਲਾਪਤਿ ਕੋਪਿ ਭਰ︀ਯੋ ਕਰਿ ਆਯੁਧ ਲੀਨੇ ॥
ghaae sabai seh kai kamalaapat kop bharayo kar aayudh leene |
ਦੁਜਨ ਸੈਨ ਬਿਖੈ ਧਸਿ ਕੈ ਛਿਨ ਮੈ ਬਿਨ ਪ੍ਰਾਣ ਸਬੈ ਅਰਿ ਕੀਨੇ ॥
dujan sain bikhai dhas kai chhin mai bin praan sabai ar keene |
When wounded, the Lord was greatly enraged and he took his weapons in his hands, he penetrated into the army of the enemy and killed all of it in an instant
ਟੂਟ ਪਰੇ ਰਮਣੀ ਅਸ ਭੂਖਣ ਬੀਰ ਬਲੀ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਚੀਨੇ ॥
ttoott pare ramanee as bhookhan beer balee at sundar cheene |
ਯੌ ਉਪਮਾ ਉਪਜੀ ਮਨ ਮੈ ਰਣ ਭੂਮਿ ਕੋ ਮਾਨਹੁ ਭੂਖਨ ਦੀਨੇ ॥੩੯੧॥
yau upamaa upajee man mai ran bhoom ko maanahu bhookhan deene |391|
He fell upon the warriors and he seemed splendidly beautiful as if the had given the ornaments of wounds to all the warriors in the battlefield.391.
ਚਉਪਿ ਚੜਿਓ ਕਰਿ ਕੋਪ ਕਲੀ ਕ੍ਰਿਤ ਆਯੁਧ ਅੰਗ ਅਨੇਕਨ ਸਾਜੇ ॥
chaup charrio kar kop kalee krit aayudh ang anekan saaje |
ਤਾਲ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਉਪੰਗ ਮੁਚੰਗ ਸੁ ਭਾਤਿ ਅਨੇਕ ਭਲੀ ਬਿਧਿ ਬਾਜੇ ॥
taal mridang upang muchang su bhaat anek bhalee bidh baaje |
The Lord Kalki, bedecked his limbs with weapons, and in great rage, went forward, many musical instruments including drums were played in the war-arena
ਪੂਰਿ ਫਟੀ ਛੁਟਿ ਧੂਰ ਜਟੀ ਜਟ ਦੇਵ ਅਦੇਵ ਦੋਊ ਉਠਿ ਭਾਜੇ ॥
poor fattee chhutt dhoor jattee jatt dev adev doaoo utth bhaaje |
ਕੋਪ ਕਛੂ ਕਰਿ ਕੈ ਚਿਤ ਮੋ ਕਲਕੀ ਅਵਤਾਰ ਜਬੈ ਰਣਿ ਗਾਜੇ ॥੩੯੨॥
kop kachhoo kar kai chit mo kalakee avataar jabai ran gaaje |392|
Seeing that dreadful war, the matted locks of Shiva were also loosened and both the gods and demons fled away, all this happened at that time when Kalki thundered in rage in the battlefield.392.
ਬਾਜ ਹਨੇ ਗਜਰਾਜ ਹਨੇ ਨ੍ਰਿਪਰਾਜ ਹਨੇ ਰਣ ਭੂਮਿ ਗਿਰਾਏ ॥
baaj hane gajaraaj hane nriparaaj hane ran bhoom giraae |
ਡੋਲਿ ਗਿਰਿਓ ਗਿਰ ਮੇਰ ਰਸਾਤਲ ਦੇਵ ਅਦੇਵ ਸਬੈ ਭਹਰਾਏ ॥
ddol girio gir mer rasaatal dev adev sabai bhaharaae |
The horses, elephants, and kings were killed in the battlefield, the Sumeru mountain trembled and thrust into the earth, the gods and demons both became fearful
ਸਾਤੋਊ ਸਿੰਧੁ ਸੁਕੀ ਸਰਤਾ ਸਬ ਲੋਕ ਅਲੋਕ ਸਬੈ ਥਹਰਾਏ ॥
saatoaoo sindh sukee sarataa sab lok alok sabai thaharaae |
ਚਉਕ ਚਕੇ ਦ੍ਰਿਗਪਾਲ ਸਬੈ ਕਿਹ ਪੈ ਕਲਕੀ ਕਰਿ ਕੋਪ ਰਿਸਾਏ ॥੩੯੩॥
chauk chake drigapaal sabai kih pai kalakee kar kop risaae |393|
All the seven oceans and all the rivers dried up in fear all the people trembled, the guardians of all the directions were wonder-struck as to who had been attacked in anger by Kalki.393.
ਬਾਨ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਰਿ ਹਠੀ ਹਠ ਠਾਨਿ ਹਠੀ ਰਣਿ ਕੋਟਿਕੁ ਮਾਰੇ ॥
baan kamaan sanbhaar hatthee hatth tthaan hatthee ran kottik maare |
ਜਾਘ ਕਹੂੰ ਸਿਰ ਬਾਹ ਕਹੂੰ ਅਸਿ ਰੇਣੁ ਪ੍ਰਮਾਣ ਸਬੈ ਕਰਿ ਡਾਰੇ ॥
jaagh kahoon sir baah kahoon as ren pramaan sabai kar ddaare |
Holding his bow and arrows, Kalki, killed crores of enemies, the legs, heads and swords lay scattered at several places, the Lord (Kalki) rolled all in the dust
ਬਾਜ ਕਹੂੰ ਗਜਰਾਜ ਧੁਜਾ ਰਥ ਉਸਟ ਪਰੇ ਰਣਿ ਪੁਸਟ ਬਿਦਾਰੇ ॥
baaj kahoon gajaraaj dhujaa rath usatt pare ran pusatt bidaare |
ਜਾਨੁਕ ਬਾਗ ਬਨਿਓ ਰਣਿ ਮੰਡਲ ਪੇਖਨ ਕਉ ਜਟਿ ਧੂਰ ਪਧਾਰੇ ॥੩੯੪॥
jaanuk baag banio ran manddal pekhan kau jatt dhoor padhaare |394|
The elephants, horses, chariots and camels were lying dead, it seemed that the battlefield had become and arrows and Shiva was looking for it, roaming hither and thither.394.
ਲਾਜ ਭਰੇ ਅਰਿਰਾਜ ਚਹੂੰ ਦਿਸ ਭਾਜਿ ਚਲੇ ਨਹੀ ਆਨਿ ਘਿਰੇ ॥
laaj bhare ariraaj chahoon dis bhaaj chale nahee aan ghire |
ਗਹਿ ਬਾਨ ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਗਦਾ ਬਰਛੀ ਛਟ ਛੈਲ ਛਕੇ ਚਿਤ ਚੌਪ ਚਿਰੇ ॥
geh baan kripaan gadaa barachhee chhatt chhail chhake chit chauap chire |
The inimical kings, filled with shame ran in all the four directions and they again began to strike blows taking up their swords, maces, lances etc. with double zeal
ਪ੍ਰਤਿਮਾਨ ਸੁਜਾਨ ਅਜਾਨੁ ਭੁਜਾ ਕਰਿ ਪੈਜ ਪਰੇ ਨਹੀ ਫੇਰਿ ਫਿਰੇ ॥
pratimaan sujaan ajaan bhujaa kar paij pare nahee fer fire |
ਰਣ ਮੋ ਮਰਿ ਕੈ ਜਸ ਕੋ ਕਰਿ ਕੈ ਹਰਿ ਸੋ ਲਰਿ ਕੈ ਭਵ ਸਿੰਧੁ ਤਰੇ ॥੩੯੫॥
ran mo mar kai jas ko kar kai har so lar kai bhav sindh tare |395|
He, whosoever came to fight with that most powerful Lord, did not return alive, he died while fighting with the Lord (Kalki) and earning approbation, ferried across the Ocean of fear.395.
ਰੰਗ ਸੋ ਜਾਨੁ ਸੁਰੰਗੇ ਹੈ ਸਿੰਧੁਰ ਛੂਟੀ ਹੈ ਸੀਸ ਪੈ ਸ੍ਰੋਨ ਅਲੇਲੈ ॥
rang so jaan surange hai sindhur chhoottee hai sees pai sron alelai |
ਬਾਜ ਗਿਰੇ ਭਟ ਰਾਜ ਕਹੂੰ ਬਿਚਲੇ ਕੁਪ ਕੈ ਕਲ ਕੇ ਅਸਿ ਕੇਲੈ ॥
baaj gire bhatt raaj kahoon bichale kup kai kal ke as kelai |
With the currents of blood, having fallen on them, the elephants are seen dyed in beautiful colour, the Lord Kalki, in his fury, wrought such a havoc that somewhere the horses have fallen down and somewhere the superb warriors have been knocked down
ਚਾਚਰ ਜਾਨੁ ਕਰੈ ਬਸੁਧਾ ਪਰ ਜੂਝਿ ਗਿਰੇ ਪਗ ਦ੍ਵੈ ਨ ਪਛੇਲੈ ॥
chaachar jaan karai basudhaa par joojh gire pag dvai na pachhelai |
ਜਾਨੁਕ ਪਾਨ ਕੈ ਭੰਗ ਮਲੰਗ ਸੁ ਫਾਗੁਨ ਅੰਤਿ ਬਸੰਤ ਸੋ ਖੇਲੈ ॥੩੯੬॥
jaanuk paan kai bhang malang su faagun ant basant so khelai |396|
Though the warriors are definitely falling on the earth, but they are not retracing even two steps backwards, they all seen like the wrestlers playing Holi after drinking hemp.396.
ਜੇਤਕ ਜੀਤਿ ਬਚੇ ਸੁ ਸਬੈ ਭਟ ਚਓਪ ਚੜੇ ਚਹੁੰ ਓਰਨ ਧਾਏ ॥
jetak jeet bache su sabai bhatt chop charre chahun oran dhaae |
ਬਾਨ ਕਮਾਨ ਗਦਾ ਬਰਛੀ ਅਸਿ ਕਾਢਿ ਲਏ ਕਰ ਮੋ ਚਮਕਾਏ ॥
baan kamaan gadaa barachhee as kaadt le kar mo chamakaae |
The warriors who warriors who survived, they attacked from all the four sides with greater zeal, taking their bows, arrows, maces, lances and swords in their hands, they glistened them
ਚਾਬੁਕ ਮਾਰਿ ਤੁਰੰਗ ਧਸੇ ਰਨਿ ਸਾਵਨ ਕੀ ਘਟਿ ਜਿਉ ਘਹਰਾਏ ॥
chaabuk maar turang dhase ran saavan kee ghatt jiau ghaharaae |
ਸ੍ਰੀ ਕਲਕੀ ਕਰਿ ਲੈ ਕਰਵਾਰਿ ਸੁ ਏਕ ਹਨੇ ਅਰਿ ਅਨੇਕ ਪਰਾਏ ॥੩੯੭॥
sree kalakee kar lai karavaar su ek hane ar anek paraae |397|
Whipping their horses and waving like the clouds of Sawan, they penetrated into the enemy’s army, but taking his sword in his hand, the Lord (Kalki) killed many and many and many fled away.397.
ਮਾਰ ਮਚੀ ਬਿਸੰਭਾਰ ਜਬੈ ਤਬ ਆਯੁਧ ਛੋਰਿ ਸਬੈ ਭਟ ਭਾਜੇ ॥
maar machee bisanbhaar jabai tab aayudh chhor sabai bhatt bhaaje |
ਡਾਰਿ ਹਥ︀ਯਾਰ ਉਤਾਰਿ ਸਨਾਹਿ ਸੁ ਏਕ ਹੀ ਬਾਰ ਭਜੇ ਨਹੀ ਗਾਜੇ ॥
ddaar hathayaar utaar sanaeh su ek hee baar bhaje nahee gaaje |
When the dreadful war was waged in this way, the warriors fled away, leaving behind their weapons, they put off their armours and throwing their weapons fled and then they did not shout
ਸ੍ਰੀ ਕਲਕੀ ਅਵਤਾਰ ਤਹਾ ਗਹਿ ਸਸਤ੍ਰ ਸਬੈ ਇਹ ਭਾਤਿ ਬਿਰਾਜੇ ॥
sree kalakee avataar tahaa geh sasatr sabai ih bhaat biraaje |
ਭੂਮਿ ਅਕਾਸ ਪਤਾਰ ਚਕਿਓ ਛਬਿ ਦੇਵ ਅਦੇਵ ਦੋਊ ਲਖਿ ਲਾਜੇ ॥੩੯੮॥
bhoom akaas pataar chakio chhab dev adev doaoo lakh laaje |398|
Kalki, catching his weapons in the battlefield looks so charming that seeing his beauty, the earth, sky and nether-world were all feeling shy.398.
ਦੇਖਿ ਭਜੀ ਪ੍ਰਤਿਨਾ ਅਰਿ ਕੀ ਕਲਕੀ ਅਵਤਾਰ ਹਥ︀ਯਾਰ ਸੰਭਾਰੇ ॥
dekh bhajee pratinaa ar kee kalakee avataar hathayaar sanbhaare |
ਬਾਨ ਕਮਾਨ ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਗਦਾ ਛਿਨ ਬੀਚ ਸਬੈ ਕਰਿ ਚੂਰਨ ਡਾਰੇ ॥
baan kamaan kripaan gadaa chhin beech sabai kar chooran ddaare |
Seeing the army of the enemy running away, Kalki holding his weapons his bow and arrows, his sword, his mace etc., mashed everyone in an instant
ਭਾਗਿ ਚਲੇ ਇਹ ਭਾਤਿ ਭਟਾ ਜਿਮਿ ਪਉਨ ਬਹੇ ਦ੍ਰੁਮ ਪਾਤ ਨਿਹਾਰੇ ॥
bhaag chale ih bhaat bhattaa jim paun bahe drum paat nihaare |
ਪੈਨ ਪਰੀ ਕਛੁ ਮਾਨ ਰਹਿਓ ਨਹਿ ਬਾਨਨ ਡਾਰਿ ਨਿਦਾਨ ਪਧਾਰੇ ॥੩੯੯॥
pain paree kachh maan rahio neh baanan ddaar nidaan padhaare |399|
The warriors ran away like the leaves before the blow of wind, those who took shelter, survived, the others, discharging their arrows fled away.399.
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
Salok, Third Mehl:
ਭਗਤਿ ਕਰਹਿ ਮਰਜੀਵੜੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਗਤਿ ਸਦਾ ਹੋਇ ॥
bhagat kareh marajeevarre guramukh bhagat sadaa hoe |
They alone worship the Lord, who remain dead while yet alive; the Gurmukhs worship the Lord continually.
ਓਨਾ ਕਉ ਧੁਰਿ ਭਗਤਿ ਖਜਾਨਾ ਬਖਸਿਆ ਮੇਟਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ ॥
onaa kau dhur bhagat khajaanaa bakhasiaa mett na sakai koe |
The Lord blesses them with the treasure of devotional worship, which no one can destroy.
ਗੁਣ ਨਿਧਾਨੁ ਮਨਿ ਪਾਇਆ ਏਕੋ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥
gun nidhaan man paaeaa eko sachaa soe |
They obtain the treasure of virtue, the One True Lord, within their minds.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਿ ਰਹੇ ਫਿਰਿ ਵਿਛੋੜਾ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥੧॥
naanak guramukh mil rahe fir vichhorraa kade na hoe |1|
O Nanak, the Gurmukhs remain united with the Lord; they shall never be separated again. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
Third Mehl:
ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ ਨ ਕੀਨੀਆ ਕਿਆ ਓਹੁ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ॥
satigur kee sev na keeneea kiaa ohu kare veechaar |
He does not serve the True Guru; how can he reflect upon the Lord?
ਸਬਦੈ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਈ ਬਿਖੁ ਭੂਲਾ ਗਾਵਾਰੁ ॥
sabadai saar na jaanee bikh bhoolaa gaavaar |
He does not appreciate the value of the Shabad; the fool wanders in corruption and sin.
ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧੁ ਬਹੁ ਕਰਮ ਕਮਾਵੈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥
agiaanee andh bahu karam kamaavai doojai bhaae piaar |
The blind and ignorant perform all sorts of ritualistic actions; they are in love with duality.
ਅਣਹੋਦਾ ਆਪੁ ਗਣਾਇਦੇ ਜਮੁ ਮਾਰਿ ਕਰੇ ਤਿਨ ਖੁਆਰੁ ॥
anahodaa aap ganaaeide jam maar kare tin khuaar |
Those who take unjustified pride in themselves, are punished and humiliated by the Messenger of Death.
ਨਾਨਕ ਕਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਾ ਆਪੇ ਬਖਸਣਹਾਰੁ ॥੨॥
naanak kis no aakheeai jaa aape bakhasanahaar |2|
O Nanak, who else is there to ask? The Lord Himself is the Forgiver. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਤੂ ਕਰਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਜਾਣਦਾ ਸਭਿ ਜੀਅ ਤੁਮਾਰੇ ॥
too karataa sabh kichh jaanadaa sabh jeea tumaare |
You, O Creator, know all things; all beings belong to You.
ਜਿਸੁ ਤੂ ਭਾਵੈ ਤਿਸੁ ਤੂ ਮੇਲਿ ਲੈਹਿ ਕਿਆ ਜੰਤ ਵਿਚਾਰੇ ॥
jis too bhaavai tis too mel laihi kiaa jant vichaare |
Those who are pleasing to You, You unite with Yourself; what can the poor creatures do?
ਤੂ ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਸਮਰਥੁ ਹੈ ਸਚੁ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ॥
too karan kaaran samarath hai sach sirajanahaare |
You are all-powerful, the Cause of causes, the True Creator Lord.
ਜਿਸੁ ਤੂ ਮੇਲਹਿ ਪਿਆਰਿਆ ਸੋ ਤੁਧੁ ਮਿਲੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਵੀਚਾਰੇ ॥
jis too meleh piaariaa so tudh milai guramukh veechaare |
Only those unite with you, Beloved Lord, whom you approve and who meditate on Guru's Word.
ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਸਤਿਗੁਰ ਆਪਣੇ ਜਿਨਿ ਮੇਰਾ ਹਰਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਰੇ ॥੮॥
hau balihaaree satigur aapane jin meraa har alakh lakhaare |8|
I am a sacrifice to my True Guru, who has allowed me to see my unseen Lord. ||8||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
Salok, Third Mehl:
ਰਤਨਾ ਪਾਰਖੁ ਜੋ ਹੋਵੈ ਸੁ ਰਤਨਾ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ॥
ratanaa paarakh jo hovai su ratanaa kare veechaar |
He is the Assayer of jewels; He contemplates the jewel.
ਰਤਨਾ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਈ ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧੁ ਅੰਧਾਰੁ ॥
ratanaa saar na jaanee agiaanee andh andhaar |
He is ignorant and totally blind - he does not appreciate the value of the jewel.
ਰਤਨੁ ਗੁਰੂ ਕਾ ਸਬਦੁ ਹੈ ਬੂਝੈ ਬੂਝਣਹਾਰੁ ॥
ratan guroo kaa sabad hai boojhai boojhanahaar |
The Jewel is the Word of the Guru's Shabad; the Knower alone knows it.
ਮੂਰਖ ਆਪੁ ਗਣਾਇਦੇ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥
moorakh aap ganaaeide mar jameh hoe khuaar |
The fools take pride in themselves, and are ruined in birth and death.
ਨਾਨਕ ਰਤਨਾ ਸੋ ਲਹੈ ਜਿਸੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥
naanak ratanaa so lahai jis guramukh lagai piaar |
O Nanak, he alone obtains the jewel, who, as Gurmukh, enshrines love for it.
ਸਦਾ ਸਦਾ ਨਾਮੁ ਉਚਰੈ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਨਿਤ ਬਿਉਹਾਰੁ ॥
sadaa sadaa naam ucharai har naamo nit biauhaar |
Chanting the Naam, the Name of the Lord, forever and ever, make the Name of the Lord your daily occupation.
ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਜੇ ਆਪਣੀ ਤਾ ਹਰਿ ਰਖਾ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥੧॥
kripaa kare je aapanee taa har rakhaa ur dhaar |1|
If the Lord shows His Mercy, then I keep Him enshrined within my heart. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
Third Mehl:
ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ ਨ ਕੀਨੀਆ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਨ ਲਗੋ ਪਿਆਰੁ ॥
satigur kee sev na keeneea har naam na lago piaar |
They do not serve the True Guru, and they do not embrace love for the Lord's Name.
ਮਤ ਤੁਮ ਜਾਣਹੁ ਓਇ ਜੀਵਦੇ ਓਇ ਆਪਿ ਮਾਰੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥
mat tum jaanahu oe jeevade oe aap maare karataar |
Do not even think that they are alive - the Creator Lord Himself has killed them.
ਹਉਮੈ ਵਡਾ ਰੋਗੁ ਹੈ ਭਾਇ ਦੂਜੈ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥
haumai vaddaa rog hai bhaae doojai karam kamaae |
Egotism is such a terrible disease; in the love of duality, they do their deeds.
ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਿ ਜੀਵਦਿਆ ਮੁਏ ਹਰਿ ਵਿਸਰਿਆ ਦੁਖੁ ਪਾਇ ॥੨॥
naanak manamukh jeevadiaa mue har visariaa dukh paae |2|
O Nanak, the self-willed manmukhs are in a living death; forgetting the Lord, they suffer in pain. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਜਿਸੁ ਅੰਤਰੁ ਹਿਰਦਾ ਸੁਧੁ ਹੈ ਤਿਸੁ ਜਨ ਕਉ ਸਭਿ ਨਮਸਕਾਰੀ ॥
jis antar hiradaa sudh hai tis jan kau sabh namasakaaree |
Let all bow in reverence, to that humble being whose heart is pure within.
ਜਿਸੁ ਅੰਦਰਿ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਤਿਸੁ ਜਨ ਕਉ ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ॥
jis andar naam nidhaan hai tis jan kau hau balihaaree |
I am a sacrifice to that humble being whose mind is filled with the treasure of the Naam.
ਜਿਸੁ ਅੰਦਰਿ ਬੁਧਿ ਬਿਬੇਕੁ ਹੈ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਮੁਰਾਰੀ ॥
jis andar budh bibek hai har naam muraaree |
He has a discriminating intellect; he meditates on the Name of the Lord.
ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਭਨਾ ਕਾ ਮਿਤੁ ਹੈ ਸਭ ਤਿਸਹਿ ਪਿਆਰੀ ॥
so satigur sabhanaa kaa mit hai sabh tiseh piaaree |
That True Guru is a friend to all; everyone is dear to Him.
ਸਭੁ ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਪਸਾਰਿਆ ਗੁਰ ਬੁਧਿ ਬੀਚਾਰੀ ॥੯॥
sabh aatam raam pasaariaa gur budh beechaaree |9|
The Lord, the Supreme Soul, is pervading everywhere; reflect upon the wisdom of the Guru's Teachings. ||9||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
Salok, Third Mehl:
ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜੀਅ ਕੇ ਬੰਧਨਾ ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਕਰਮ ਕਮਾਹਿ ॥
bin satigur seve jeea ke bandhanaa vich haumai karam kamaeh |
Without serving the True Guru, the soul is in the bondage of deeds done in ego.
ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਠਉਰ ਨ ਪਾਵਹੀ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਆਵਹਿ ਜਾਹਿ ॥
bin satigur seve tthaur na paavahee mar jameh aaveh jaeh |
Without serving the True Guru, one finds no place of rest; he dies, and is reincarnated, and continues coming and going.
ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਫਿਕਾ ਬੋਲਣਾ ਨਾਮੁ ਨ ਵਸੈ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥
bin satigur seve fikaa bolanaa naam na vasai man maeh |
Without serving the True Guru, one's speech is vapid and insipid; the Naam, the Name of the Lord, does not abide in his mind.
ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜਮ ਪੁਰਿ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਨਿ ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਉਠਿ ਜਾਹਿ ॥੧॥
naanak bin satigur seve jam pur badhe maareean muhi kaalai utth jaeh |1|
O Nanak, without serving the True Guru, they are bound and beaten in the City of Death; they arise and depart with blackened faces. ||1||