ਕਬਿਤੁ ॥
kabit |
KABIT
ਕਮਲ ਸੋ ਆਨਨ ਕੁਰੰਗ ਤਾ ਕੇ ਬਾਕੇ ਨੈਨ ਕਟਿ ਸਮ ਕੇਹਰਿ ਮ੍ਰਿਨਾਲ ਬਾਹੈ ਐਨ ਹੈ ॥
kamal so aanan kurang taa ke baake nain katt sam kehar mrinaal baahai ain hai |
His face is like lotus, the eyes are winsome, his waist is like iron and his arms are long like lotus-stalk
ਕੋਕਿਲ ਸੋ ਕੰਠ ਕੀਰ ਨਾਸਕਾ ਧਨੁਖ ਭਉ ਹੈ ਬਾਨੀ ਸੁਰ ਸਰ ਜਾਹਿ ਲਾਗੈ ਨਹਿ ਚੈਨ ਹੈ ॥
kokil so kantth keer naasakaa dhanukh bhau hai baanee sur sar jaeh laagai neh chain hai |
His throat is sweet like that of a nightingale, the nostrils are like that of the parrot, the eyebrows like a bow and the speech pure like ganges
ਤ੍ਰੀਅਨਿ ਕੋ ਮੋਹਤਿ ਫਿਰਤਿ ਗ੍ਰਾਮ ਆਸ ਪਾਸ ਬ੍ਰਿਹਨ ਕੇ ਦਾਹਬੇ ਕੋ ਜੈਸੇ ਪਤਿ ਰੈਨ ਹੈ ॥
treean ko mohat firat graam aas paas brihan ke daahabe ko jaise pat rain hai |
On alluring the women, he moves in the neighbouring villages like the moon, moving in the sky, exciting the love-sick ladies
ਪੁਨਿ ਮੰਦਿ ਮਤਿ ਲੋਕ ਕਛੁ ਜਾਨਤ ਨ ਭੇਦ ਯਾ ਕੋ ਏਤੇ ਪਰ ਕਹੈ ਚਰਵਾਰੋ ਸ︀ਯਾਮ ਧੇਨ ਹੈ ॥੧੯੦॥
pun mand mat lok kachh jaanat na bhed yaa ko ete par kahai charavaaro sayaam dhen hai |190|
The men of low intellect, not knowing this secret call Krishna of supreme qualities as mere cow-grazer.190.
ਗੋਪੀ ਬਾਚ ਕਾਨ੍ਰਹ ਜੂ ਸੋ ॥
gopee baach kaanrah joo so |
Speech of gopis addressed to Krishna:
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਹੋਇ ਇਕਤ੍ਰ ਬਧੂ ਬ੍ਰਿਜ ਕੀ ਸਭ ਬਾਤ ਕਹੈ ਮੁਖ ਤੇ ਇਹ ਸ︀ਯਾਮੈ ॥
hoe ikatr badhoo brij kee sabh baat kahai mukh te ih sayaamai |
ਆਨਨ ਚੰਦ ਬਨੇ ਮ੍ਰਿਗ ਸੇ ਦ੍ਰਿਗ ਰਾਤਿ ਦਿਨਾ ਬਸਤੋ ਸੁ ਹਿਯਾ ਮੈ ॥
aanan chand bane mrig se drig raat dinaa basato su hiyaa mai |
All the women of Braja, gathering together, talk among themselves that though his face is dark, his countenance is like moon, eyes are like doe, he ever abides in our heart day and night
ਬਾਤ ਨਹੀ ਅਰਿ ਪੈ ਇਹ ਕੀ ਬਿਰਤਾਤ ਲਖਿਯੋ ਹਮ ਜਾਨ ਜੀਯਾ ਮੈ ॥
baat nahee ar pai ih kee birataat lakhiyo ham jaan jeeyaa mai |
ਕੈ ਡਰਪੈ ਹਰ ਕੇ ਹਰਿ ਕੋ ਛਪਿ ਮੈਨ ਰਹਿਯੋ ਅਬ ਲਉ ਤਨ ਯਾ ਮੈ ॥੧੯੧॥
kai ddarapai har ke har ko chhap main rahiyo ab lau tan yaa mai |191|
O friend! knowing about him, the fear emanates in the heart and it appears that the god of love resides in the body of Krishna.191.
ਕਾਨ੍ਰਹ ਜੂ ਬਾਚ ॥
kaanrah joo baach |
Speech of Krishna:
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਸੰਗ ਹਲੀ ਹਰਿ ਜੀ ਸਭ ਗ੍ਵਾਰ ਕਹੀ ਸਭ ਤੀਰ ਸੁਨੋ ਇਹ ਭਈਯਾ ॥
sang halee har jee sabh gvaar kahee sabh teer suno ih bheeyaa |
All the gopis went with Krishna and said to him.
ਰੂਪ ਧਰੋ ਅਵਤਾਰਨ ਕੋ ਤੁਮ ਬਾਤ ਇਹੈ ਗਤਿ ਕੀ ਸੁਰ ਗਈਯਾ ॥
roop dharo avataaran ko tum baat ihai gat kee sur geeyaa |
“You are going to manifest yourself as an incarnation none can know your greatnes”
ਨ ਹਮਰੋ ਅਬ ਕੋ ਇਹ ਰੂਪ ਸਬੈ ਜਗ ਮੈ ਕਿਨਹੂੰ ਲਖ ਪਈਯਾ ॥
n hamaro ab ko ih roop sabai jag mai kinahoon lakh peeyaa |
Krishna said, “Nobody will come to know about my personality,
ਕਾਨ੍ਰਹ ਕਹਿਯੋ ਹਮ ਖੇਲ ਕਰੈ ਜੋਊ ਹੋਇ ਭਲੋ ਮਨ ਕੋ ਪਰਚਈਯਾ ॥੧੯੨॥
kaanrah kahiyo ham khel karai joaoo hoe bhalo man ko paracheeyaa |192|
I just exhibit all my plays only to amuse the mind.”192.
ਤਾਲ ਭਲੇ ਤਿਹ ਠਉਰ ਬਿਖੈ ਸਭ ਹੀ ਜਨ ਕੇ ਮਨ ਕੇ ਸੁਖਦਾਈ ॥
taal bhale tih tthaur bikhai sabh hee jan ke man ke sukhadaaee |
There were beautiful tanks at that place, which created place in the mind and
ਸੇਤ ਸਰੋਵਰ ਹੈ ਅਤਿ ਹੀ ਤਿਨ ਮੈ ਸਰਮਾ ਸਸਿ ਸੀ ਦਮਕਾਈ ॥
set sarovar hai at hee tin mai saramaa sas see damakaaee |
Among them there was one tank gleaming with beautiful white flowers,
ਮਧਿ ਬਰੇਤਨ ਕੀ ਉਪਮਾ ਕਬਿ ਨੈ ਮੁਖ ਤੇ ਇਮ ਭਾਖਿ ਸੁਨਾਈ ॥
madh baretan kee upamaa kab nai mukh te im bhaakh sunaaee |
A mound was seen bulging out within that tank and seeing the white flowers it seemed to the poet that the earth,
ਲੋਚਨ ਸਉ ਕਰਿ ਕੈ ਬਸੁਧਾ ਹਰਿ ਕੇ ਇਹ ਕਉਤਕ ਦੇਖਨਿ ਆਈ ॥੧੯੩॥
lochan sau kar kai basudhaa har ke ih kautak dekhan aaee |193|
With hundreds of eyes, has come to see the wonderful play of Krishna.193.
ਰੂਪ ਬਿਰਾਜਤ ਹੈ ਅਤਿ ਹੀ ਜਿਨ ਕੋ ਪਿਖ ਕੈ ਮਨ ਆਨੰਦ ਬਾਢੇ ॥
roop biraajat hai at hee jin ko pikh kai man aanand baadte |
Krishna has an extremely beautiful form, seeing which the bliss increases
ਖੇਲਤ ਕਾਨ੍ਰਹ ਫਿਰੈ ਤਿਹ ਜਾਇ ਬਨੈ ਜਿਹ ਠਉਰ ਬਡੇ ਸਰ ਗਾਢੇ ॥
khelat kaanrah firai tih jaae banai jih tthaur badde sar gaadte |
Krishna plays in the forest at those places, where there are deep tanks
ਗਵਾਲ ਹਲੀ ਹਰਿ ਕੇ ਸੰਗ ਰਾਜਤ ਦੇਖਿ ਦੁਖੀ ਮਨ ਕੋ ਦੁਖ ਕਾਢੇ ॥
gavaal halee har ke sang raajat dekh dukhee man ko dukh kaadte |
Krishna plays in the forest at those places, where there are deep tanks
ਕਉਤੁਕ ਦੇਖਿ ਧਰਾ ਹਰਖੀ ਤਿਹ ਤੇ ਤਰੁ ਰੋਮ ਭਏ ਤਨਿ ਠਾਢੇ ॥੧੯੪॥
kautuk dekh dharaa harakhee tih te tar rom bhe tan tthaadte |194|
The gopa boys look impressive with Krishna and seeing them, the suffering of grievous hearts is removed, observing the wonderful play of Krishna, the earth also became pleased and the trees, the symbols of the hair of the earth, also feel coolness on seei
ਕਾਨ੍ਰਹ ਤਰੈ ਤਰੁ ਕੇ ਮੁਰਲੀ ਸੁ ਬਜਾਇ ਉਠਿਯੋ ਤਨ ਕੋ ਕਰਿ ਐਡਾ ॥
kaanrah tarai tar ke muralee su bajaae utthiyo tan ko kar aiddaa |
ਮੋਹ ਰਹੀ ਜਮੁਨਾ ਖਗ ਅਉ ਹਰਿ ਜਛ ਸਭੈ ਅਰਨਾ ਅਰੁ ਗੈਡਾ ॥
moh rahee jamunaa khag aau har jachh sabhai aranaa ar gaiddaa |
Standing aslant under a tree Krishna plays on his flute and all are allured including Yamuna, birds, serpents, yakshas and wild animals
ਪੰਡਿਤ ਮੋਹਿ ਰਹੇ ਸੁਨ ਕੈ ਅਰੁ ਮੋਹਿ ਗਏ ਸੁਨ ਕੈ ਜਨ ਜੈਡਾ ॥
panddit mohi rahe sun kai ar mohi ge sun kai jan jaiddaa |
He, who heard the voice of the flute, whether he was a Pundit or an ordinary person, he was fascinated
ਬਾਤ ਕਹੀ ਕਬਿ ਨੈ ਮੁਖ ਤੇ ਮੁਰਲੀ ਇਹ ਨਾਹਿਨ ਰਾਗਨ ਪੈਡਾ ॥੧੯੫॥
baat kahee kab nai mukh te muralee ih naahin raagan paiddaa |195|
The poet says that it is not the flute, it appears that it is a long path of male and female musical modes.195.
ਆਨਨ ਦੇਖਿ ਧਰਾ ਹਰਿ ਕੋ ਅਪਨੇ ਮਨ ਮੈ ਅਤਿ ਹੀ ਲਲਚਾਨੀ ॥
aanan dekh dharaa har ko apane man mai at hee lalachaanee |
The earth, seeing the beautiful face of Krishna is enamoured of him in her mind and
ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਬਨਿਯੋ ਇਹ ਕੋ ਤਿਹ ਤੇ ਪ੍ਰਿਤਮਾ ਅਤਿ ਤੇ ਅਤਿ ਭਾਨੀ ॥
sundar roop baniyo ih ko tih te pritamaa at te at bhaanee |
Thinks that because of his beautiful form, his figure is extremely radiant
ਸ︀ਯਾਮ ਕਹੀ ਉਪਮਾ ਤਿਹ ਕੀ ਅਪੁਨੇ ਮਨ ਮੈ ਫੁਨਿ ਜੋ ਪਹਿਚਾਨੀ ॥
sayaam kahee upamaa tih kee apune man mai fun jo pahichaanee |
Speaking out his mind, the poet Shyam gives this simile that the earth,
ਰੰਗਨ ਕੇ ਪਟ ਲੈ ਤਨ ਪੈ ਜੁ ਮਨੋ ਇਹ ਕੀ ਹੁਇਬੇ ਪਟਰਾਨੀ ॥੧੯੬॥
rangan ke patt lai tan pai ju mano ih kee hueibe pattaraanee |196|
Clad in the garments of various colours in imagining herself becoming the chief queen of Krishna.196.
ਗੋਪ ਬਾਚ ॥
gop baach |
Speech of the gopas:
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਗ੍ਵਾਰ ਕਹੀ ਬਿਨਤੀ ਹਰਿ ਪੈ ਇਕ ਤਾਲ ਬਡੋ ਤਿਹ ਪੈ ਫਲ ਹਛੇ ॥
gvaar kahee binatee har pai ik taal baddo tih pai fal hachhe |
One day the gopas requested Krishna saying that there is a tank, where there are planted many fruit trees
ਲਾਇਕ ਹੈ ਤੁਮਰੇ ਮੁਖ ਕੀ ਕਰੂਆ ਜਹ ਦਾਖ ਦਸੋ ਦਿਸ ਗੁਛੇ ॥
laaeik hai tumare mukh kee karooaa jeh daakh daso dis guchhe |
Adding that the bunches of wine there are very fit to be eaten by him
ਧੇਨੁਕ ਦੈਤ ਬਡੋ ਤਿਹ ਜਾਇ ਕਿਧੋ ਹਨਿ ਲੋਗਨ ਕੇ ਉਨ ਰਛੇ ॥
dhenuk dait baddo tih jaae kidho han logan ke un rachhe |
But there lives a demon named Denuka, who kills the people
ਪੁਤ੍ਰ ਮਨੋ ਮਧਰੇਾਂਦ ਪ੍ਰਭਾਤਿ ਤਿਨੈ ਉਠਿ ਪ੍ਰਾਤ ਸਮੈ ਵਹ ਭਛੇ ॥੧੯੭॥
putr mano madhareaand prabhaat tinai utth praat samai veh bhachhe |197|
The same demon protects that tank he catches the sons of the people at night and getting up at dawn, he devours them.197.
ਕਾਨ੍ਰਹ ਬਾਚ ॥
kaanrah baach |
Speech of Krishna:
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਜਾਇ ਕਹੀ ਤਿਨ ਕੋ ਹਰਿ ਜੀ ਜਹ ਤਾਲ ਵਹੈ ਅਰੁ ਹੈ ਫਲ ਨੀਕੇ ॥
jaae kahee tin ko har jee jeh taal vahai ar hai fal neeke |
Krishna told all his companions that the fruit of that tank are really good
ਬੋਲਿ ਉਠਿਓ ਮੁਖ ਤੇ ਮੁਸਲੀ ਸੁ ਤੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੇ ਨਹਿ ਹੈ ਫੁਨਿ ਫੀਕੇ ॥
bol utthio mukh te musalee su to amrit ke neh hai fun feeke |
Balram also said at that time that the nectar is insipid before them
ਮਾਰ ਹੈ ਦੈਤ ਤਹਾ ਚਲ ਕੈ ਜਿਹ ਤੇ ਸੁਰ ਜਾਹਿ ਨਭੈ ਦੁਖ ਜੀ ਕੇ ॥
maar hai dait tahaa chal kai jih te sur jaeh nabhai dukh jee ke |
Let us go there and kill the demon, so that the suffering of the gods in heaven (sky) be removed.
ਹੋਇ ਪ੍ਰਸੰਨਿ ਚਲੇ ਤਹ ਕੋ ਮਿਲਿ ਸੰਖ ਬਜਾਇ ਸਭੈ ਮੁਰਲੀ ਕੇ ॥੧੯੮॥
hoe prasan chale teh ko mil sankh bajaae sabhai muralee ke |198|
In this way, all being pleased and playing on their flutes and conches proceeded to that side.198.
ਹੋਇ ਪ੍ਰਸੰਨਿ ਤਹਾ ਹਰਿ ਜੀ ਜੁ ਗਏ ਮਿਲ ਕੈ ਤਟ ਪੈ ਸਰ ਭਾਰੇ ॥
hoe prasan tahaa har jee ju ge mil kai tatt pai sar bhaare |
Krishna, being pleased, accompanying all, went towards the bank of that tank
ਕੈ ਬਲ ਤੋ ਮੁਸਲੀ ਤਨ ਕੋ ਤਰੁ ਤੇ ਫਰ ਬੂੰਦਨ ਜਿਉ ਧਰਿ ਡਾਰੇ ॥
kai bal to musalee tan ko tar te far boondan jiau dhar ddaare |
Balram knocked off the fruit of that tree which fell like the drops on the earth
ਧੇਨਕ ਕ੍ਰੋਧ ਮਹਾ ਕਰ ਕੈ ਦੋਊ ਪਾਇ ਹ੍ਰਿਦੇ ਤਿਹ ਸਾਥ ਪ੍ਰਹਾਰੇ ॥
dhenak krodh mahaa kar kai doaoo paae hride tih saath prahaare |
With great rage, the demon Dhenuka struck with both feet together on his chest,
ਗੋਡਨ ਤੇ ਗਹਿ ਫੈਕ ਦਯੋ ਹਰਿ ਜਿਉ ਸਿਰ ਤੇ ਗਹਿ ਕੂਕਰ ਮਾਰੇ ॥੧੯੯॥
goddan te geh faik dayo har jiau sir te geh kookar maare |199|
But Krishna, catching his legs, threw him like a dog.199.
ਕ੍ਰੋਧ ਭਈ ਧੁਜਨੀ ਤਿਹ ਕੀ ਪਤਿ ਜਾਨ ਹਤਿਓ ਇਨ ਊਪਰਿ ਆਈ ॥
krodh bhee dhujanee tih kee pat jaan hatio in aoopar aaee |
Then the army of that demon, considering their general as killed,
ਗਾਇ ਕੋ ਰੂਪ ਧਰਿਓ ਸਭ ਹੀ ਤਬ ਹੀ ਖੁਰ ਸੋ ਧਰਿ ਧੂਰਿ ਉਚਾਈ ॥
gaae ko roop dhario sabh hee tab hee khur so dhar dhoor uchaaee |
Assumed the form of cows and in great fury, raising dust, attacked them
ਕਾਨ੍ਰਹ ਹਲੀ ਬਲਿ ਕੈ ਤਬ ਹੀ ਚਤੁਰੰਗ ਦਸੋ ਦਿਸ ਬੀਚ ਬਗਾਈ ॥
kaanrah halee bal kai tab hee chaturang daso dis beech bagaaee |
Krishna and mighty Haldhar caused that four-typed army fly away in all the ten directions
ਲੈ ਕਿਰਸਾਨ ਮਨੋ ਤੰਗੁਲੀ ਖਲ ਦਾਨਨ ਜ︀ਯੋ ਨਭ ਬੀਚਿ ਉਡਾਈ ॥੨੦੦॥
lai kirasaan mano tangulee khal daanan jayo nabh beech uddaaee |200|
Like a farmer causes the chaff to fly away at the threshing floor, while separating it from the grain.200.
ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥
salok mahalaa 4 |
Salok, Fourth Mehl:
ਸਭਿ ਰਸ ਤਿਨ ਕੈ ਰਿਦੈ ਹਹਿ ਜਿਨ ਹਰਿ ਵਸਿਆ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥
sabh ras tin kai ridai heh jin har vasiaa man maeh |
All joy is in the hearts of those, within whose minds the Lord abides.
ਹਰਿ ਦਰਗਹਿ ਤੇ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਤਿਨ ਕਉ ਸਭਿ ਦੇਖਣ ਜਾਹਿ ॥
har darageh te mukh ujale tin kau sabh dekhan jaeh |
In the Court of the Lord, their faces are radiant, and everyone goes to see them.
ਜਿਨ ਨਿਰਭਉ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ਤਿਨ ਕਉ ਭਉ ਕੋਈ ਨਾਹਿ ॥
jin nirbhau naam dhiaaeaa tin kau bhau koee naeh |
Those who meditate on the Name of the Fearless Lord have no fear.
ਹਰਿ ਉਤਮੁ ਤਿਨੀ ਸਰੇਵਿਆ ਜਿਨ ਕਉ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਆਹਿ ॥
har utam tinee sareviaa jin kau dhur likhiaa aaeh |
Those who have such pre-destined destiny remember the Sublime Lord.
ਤੇ ਹਰਿ ਦਰਗਹਿ ਪੈਨਾਈਅਹਿ ਜਿਨ ਹਰਿ ਵੁਠਾ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥
te har darageh painaaeeeh jin har vutthaa man maeh |
Those, within whose minds the Lord abides, are robed with honor in the Court of the Lord.
ਓਇ ਆਪਿ ਤਰੇ ਸਭ ਕੁਟੰਬ ਸਿਉ ਤਿਨ ਪਿਛੈ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਛਡਾਹਿ ॥
oe aap tare sabh kuttanb siau tin pichhai sabh jagat chhaddaeh |
They are carried across, along with all their family, and the whole world is saved along with them.
ਜਨ ਨਾਨਕ ਕਉ ਹਰਿ ਮੇਲਿ ਜਨ ਤਿਨ ਵੇਖਿ ਵੇਖਿ ਹਮ ਜੀਵਾਹਿ ॥੧॥
jan naanak kau har mel jan tin vekh vekh ham jeevaeh |1|
O Lord, please unite servant Nanak with Your humble servants; beholding them, beholding them, I live. ||1||
ਮਃ ੪ ॥
mahalaa 4 |
Fourth Mehl:
ਸਾ ਧਰਤੀ ਭਈ ਹਰੀਆਵਲੀ ਜਿਥੈ ਮੇਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਬੈਠਾ ਆਇ ॥
saa dharatee bhee hareeaavalee jithai meraa satigur baitthaa aae |
That land, where my True Guru comes and sits, becomes green and fertile.
ਸੇ ਜੰਤ ਭਏ ਹਰੀਆਵਲੇ ਜਿਨੀ ਮੇਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਦੇਖਿਆ ਜਾਇ ॥
se jant bhe hareeaavale jinee meraa satigur dekhiaa jaae |
Those beings who go and behold my True Guru are rejuvenated.
ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਪਿਤਾ ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਕੁਲੁ ਧਨੁ ਧਨੁ ਸੁ ਜਨਨੀ ਜਿਨਿ ਗੁਰੂ ਜਣਿਆ ਮਾਇ ॥
dhan dhan pitaa dhan dhan kul dhan dhan su jananee jin guroo janiaa maae |
Blessed, blessed is the father; blessed, blessed is the family; blessed, blessed is the mother, who gave birth to the Guru.
ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਗੁਰੂ ਜਿਨਿ ਨਾਮੁ ਅਰਾਧਿਆ ਆਪਿ ਤਰਿਆ ਜਿਨੀ ਡਿਠਾ ਤਿਨਾ ਲਏ ਛਡਾਇ ॥
dhan dhan guroo jin naam araadhiaa aap tariaa jinee dditthaa tinaa le chhaddaae |
Blessed, blessed is the Guru, who worships and adores the Naam; He saves Himself, and emancipates those who see Him.
ਹਰਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲਹੁ ਦਇਆ ਕਰਿ ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਧੋਵੈ ਪਾਇ ॥੨॥
har satigur melahu deaa kar jan naanak dhovai paae |2|
O Lord, be kind, and unite me with the True Guru, that servant Nanak may wash His feet. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਸਚੁ ਸਚਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਅਮਰੁ ਹੈ ਜਿਸੁ ਅੰਦਰਿ ਹਰਿ ਉਰਿ ਧਾਰਿਆ ॥
sach sachaa satigur amar hai jis andar har ur dhaariaa |
Truest of the True is the Immortal True Guru; He has enshrined the Lord deep within His heart.
ਸਚੁ ਸਚਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਹੈ ਜਿਨਿ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਬਿਖੁ ਮਾਰਿਆ ॥
sach sachaa satigur purakh hai jin kaam krodh bikh maariaa |
Truest of the True is the True Guru, the Primal Being, who has conquered sexual desire, anger and corruption.
ਜਾ ਡਿਠਾ ਪੂਰਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਤਾਂ ਅੰਦਰਹੁ ਮਨੁ ਸਾਧਾਰਿਆ ॥
jaa dditthaa pooraa satiguroo taan andarahu man saadhaariaa |
When I see the Perfect True Guru, then deep within, my mind is comforted and consoled.
ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰ ਆਪਣੇ ਸਦਾ ਸਦਾ ਘੁਮਿ ਵਾਰਿਆ ॥
balihaaree gur aapane sadaa sadaa ghum vaariaa |
I am a sacrifice to my True Guru; I am devoted and dedicated to Him, forever and ever.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਿਤਾ ਮਨਮੁਖਿ ਹਾਰਿਆ ॥੧੭॥
guramukh jitaa manamukh haariaa |17|
A Gurmukh wins the battle of life whereas a self-willed manmukh loses it. ||17||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥
salok mahalaa 4 |
Salok, Fourth Mehl:
ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲਿਓਨੁ ਮੁਖਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਸੀ ॥
kar kirapaa satigur melion mukh guramukh naam dhiaaeisee |
By His Grace, He leads us to meet the True Guru; then, as Gurmukh, we chant the Lord's Name, and meditate on it.
ਸੋ ਕਰੇ ਜਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਵਸੀ ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਘਰੀ ਵਸਾਇਸੀ ॥
so kare ji satigur bhaavasee gur pooraa gharee vasaaeisee |
We do that which pleases the True Guru; the Perfect Guru comes to dwell in the home of the heart.
ਜਿਨ ਅੰਦਰਿ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਤਿਨ ਕਾ ਭਉ ਸਭੁ ਗਵਾਇਸੀ ॥
jin andar naam nidhaan hai tin kaa bhau sabh gavaaeisee |
Those who have the treasure of the Naam deep within - all their fears are removed.
ਜਿਨ ਰਖਣ ਕਉ ਹਰਿ ਆਪਿ ਹੋਇ ਹੋਰ ਕੇਤੀ ਝਖਿ ਝਖਿ ਜਾਇਸੀ ॥
jin rakhan kau har aap hoe hor ketee jhakh jhakh jaaeisee |
They are protected by the Lord Himself; others struggle and fight against them, but they only come to death.
ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਤੂ ਹਰਿ ਹਲਤਿ ਪਲਤਿ ਛੋਡਾਇਸੀ ॥੧॥
jan naanak naam dhiaae too har halat palat chhoddaaeisee |1|
O servant Nanak, meditate on the Naam; the Lord shall deliver you, here and hereafter. ||1||
ਮਃ ੪ ॥
mahalaa 4 |
Fourth Mehl:
ਗੁਰਸਿਖਾ ਕੈ ਮਨਿ ਭਾਵਦੀ ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥
gurasikhaa kai man bhaavadee gur satigur kee vaddiaaee |
The glorious greatness of the Guru, the True Guru, is pleasing to the GurSikh's mind.
ਹਰਿ ਰਾਖਹੁ ਪੈਜ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੀ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਈ ॥
har raakhahu paij satiguroo kee nit charrai savaaee |
The Lord preserves the honor of the True Guru, which increases day by day.
ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਮਨਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਹੈ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਛਡਾਈ ॥
gur satigur kai man paarabraham hai paarabraham chhaddaaee |
The Supreme Lord God is in the Mind of the Guru, the True Guru; the Supreme Lord God saves Him.
ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਤਾਣੁ ਦੀਬਾਣੁ ਹਰਿ ਤਿਨਿ ਸਭ ਆਣਿ ਨਿਵਾਈ ॥
gur satigur taan deebaan har tin sabh aan nivaaee |
The Lord is the Power and Support of the Guru, the True Guru; all come to bow before Him.
ਜਿਨੀ ਡਿਠਾ ਮੇਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਭਾਉ ਕਰਿ ਤਿਨ ਕੇ ਸਭਿ ਪਾਪ ਗਵਾਈ ॥
jinee dditthaa meraa satigur bhaau kar tin ke sabh paap gavaaee |
Those who have gazed lovingly upon my True Guru - all their sins are taken away.
ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਤੇ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਬਹੁ ਸੋਭਾ ਪਾਈ ॥
har daragah te mukh ujale bahu sobhaa paaee |
Their faces are radiant in the Court of the Lord, and they obtain great glory.
ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਮੰਗੈ ਧੂੜਿ ਤਿਨ ਜੋ ਗੁਰ ਕੇ ਸਿਖ ਮੇਰੇ ਭਾਈ ॥੨॥
jan naanak mangai dhoorr tin jo gur ke sikh mere bhaaee |2|
Servant Nanak begs for the dust of the feet of those GurSikhs, O my Siblings of Destiny. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਹਉ ਆਖਿ ਸਲਾਹੀ ਸਿਫਤਿ ਸਚੁ ਸਚੁ ਸਚੇ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥
hau aakh salaahee sifat sach sach sache kee vaddiaaee |
I chant the Praises and Glories of the True One. True is the glorious greatness of the True Lord.
ਸਾਲਾਹੀ ਸਚੁ ਸਲਾਹ ਸਚੁ ਸਚੁ ਕੀਮਤਿ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਈ ॥
saalaahee sach salaah sach sach keemat kinai na paaee |
I praise the True Lord, and the Praises of the True Lord. His worth cannot be estimated.
ਸਚੁ ਸਚਾ ਰਸੁ ਜਿਨੀ ਚਖਿਆ ਸੇ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਰਹੇ ਆਘਾਈ ॥
sach sachaa ras jinee chakhiaa se tripat rahe aaghaaee |
Those who have tasted the true essence of the True Lord, remain satisfied and fulfilled.
ਇਹੁ ਹਰਿ ਰਸੁ ਸੇਈ ਜਾਣਦੇ ਜਿਉ ਗੂੰਗੈ ਮਿਠਿਆਈ ਖਾਈ ॥
eihu har ras seee jaanade jiau goongai mitthiaaee khaaee |
They know this essence of the Lord, but they say nothing, like the mute who tastes the sweet candy, and says nothing.
ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸੇਵਿਆ ਮਨਿ ਵਜੀ ਵਾਧਾਈ ॥੧੮॥
gur poorai har prabh seviaa man vajee vaadhaaee |18|
The Perfect Guru serves the Lord God; His vibration vibrates and resounds in the mind. ||18||