ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੩ ॥
bhairau mahalaa 3 |
Bhairao, Third Mehl:
ਮਨਸਾ ਮਨਹਿ ਸਮਾਇ ਲੈ ਗੁਰਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰ ॥
manasaa maneh samaae lai gurasabadee veechaar |
The desires of the mind are absorbed in the mind, contemplating the Word of the Guru's Shabad.
ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਤੇ ਸੋਝੀ ਪਵੈ ਫਿਰਿ ਮਰੈ ਨ ਵਾਰੋ ਵਾਰ ॥੧॥
gur poore te sojhee pavai fir marai na vaaro vaar |1|
Understanding is obtained from the Perfect Guru, and then the mortal does not die over and over again. ||1||
ਮਨ ਮੇਰੇ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਆਧਾਰੁ ॥
man mere raam naam aadhaar |
My mind takes the Support of the Lord's Name.
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਇਆ ਸਭ ਇਛ ਪੁਜਾਵਣਹਾਰੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
gur parasaad param pad paaeaa sabh ichh pujaavanahaar |1| rahaau |
By Guru's Grace, I have obtained the supreme status; the Lord is the Fulfiller of all desires. ||1||Pause||
ਸਭ ਮਹਿ ਏਕੋ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਬੂਝ ਨ ਪਾਇ ॥
sabh meh eko rav rahiaa gur bin boojh na paae |
The One Lord is permeating and pervading amongst all; without the Guru, this understanding is not obtained.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰਗਟੁ ਹੋਆ ਮੇਰਾ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥੨॥
guramukh pragatt hoaa meraa har prabh anadin har gun gaae |2|
My Lord God has been revealed to me, and I have become Gurmukh. Night and day, I sing the Glorious Praises of the Lord. ||2||
ਸੁਖਦਾਤਾ ਹਰਿ ਏਕੁ ਹੈ ਹੋਰ ਥੈ ਸੁਖੁ ਨ ਪਾਹਿ ॥
sukhadaataa har ek hai hor thai sukh na paeh |
The One Lord is the Giver of peace; peace is not found anywhere else.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਜਿਨੀ ਨ ਸੇਵਿਆ ਦਾਤਾ ਸੇ ਅੰਤਿ ਗਏ ਪਛੁਤਾਹਿ ॥੩॥
satigur jinee na seviaa daataa se ant ge pachhutaeh |3|
Those who do not serve the Giver, the True Guru, depart regretfully in the end. ||3||
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਫਿਰਿ ਦੁਖੁ ਨ ਲਾਗੈ ਧਾਇ ॥
satigur sev sadaa sukh paaeaa fir dukh na laagai dhaae |
Serving the True Guru, lasting peace is obtained, and the mortal does not suffer in pain any longer.
ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਈ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾਇ ॥੪॥੭॥੧੭॥
naanak har bhagat paraapat hoee jotee jot samaae |4|7|17|
Nanak has been blessed with devotional worship of the Lord; his light has merged into the Light. ||4||7||17||
ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੩ ॥
bhairau mahalaa 3 |
Bhairao, Third Mehl:
ਬਾਝੁ ਗੁਰੂ ਜਗਤੁ ਬਉਰਾਨਾ ਭੂਲਾ ਚੋਟਾ ਖਾਈ ॥
baajh guroo jagat bauraanaa bhoolaa chottaa khaaee |
Without the Guru, the world is insane; confused and deluded, it is beaten, and it suffers.
ਮਰਿ ਮਰਿ ਜੰਮੈ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਪਾਏ ਦਰ ਕੀ ਖਬਰਿ ਨ ਪਾਈ ॥੧॥
mar mar jamai sadaa dukh paae dar kee khabar na paaee |1|
It dies and dies again, and is reborn, always in pain, but it is unaware of the Lord's Gate. ||1||
ਮੇਰੇ ਮਨ ਸਦਾ ਰਹਹੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸਰਣਾ ॥
mere man sadaa rahahu satigur kee saranaa |
O my mind, remain always in the Protection of the True Guru's Sanctuary.
ਹਿਰਦੈ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਮੀਠਾ ਸਦ ਲਾਗਾ ਗੁਰਸਬਦੇ ਭਵਜਲੁ ਤਰਣਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
hiradai har naam meetthaa sad laagaa gurasabade bhavajal taranaa |1| rahaau |
Those people, to whose hearts the Lord's Name seems sweet, are carried across the terrifying world-ocean by the Word of the Guru's Shabad. ||1||Pause||
ਭੇਖ ਕਰੈ ਬਹੁਤੁ ਚਿਤੁ ਡੋਲੈ ਅੰਤਰਿ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥
bhekh karai bahut chit ddolai antar kaam krodh ahankaar |
The mortal wears various religious robes, but his consciousness is unsteady; deep within, he is filled with sexual desire, anger and egotism.
ਅੰਤਰਿ ਤਿਸਾ ਭੂਖ ਅਤਿ ਬਹੁਤੀ ਭਉਕਤ ਫਿਰੈ ਦਰ ਬਾਰੁ ॥੨॥
antar tisaa bhookh at bahutee bhaukat firai dar baar |2|
Deep within is the great thirst and immense hunger; he wanders from door to door. ||2||
ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਮਰਹਿ ਫਿਰਿ ਜੀਵਹਿ ਤਿਨ ਕਉ ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰਿ ॥
gur kai sabad mareh fir jeeveh tin kau mukat duaar |
Those who die in the Word of the Guru's Shabad are reborn; they find the door of liberation.
ਅੰਤਰਿ ਸਾਂਤਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਵੈ ਹਰਿ ਰਾਖਿਆ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥੩॥
antar saant sadaa sukh hovai har raakhiaa ur dhaar |3|
With constant peace and tranquility deep within, they enshrine the Lord within their hearts. ||3||
ਜਿਉ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਚਲਾਵੈ ਕਰਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਈ ॥
jiau tis bhaavai tivai chalaavai karanaa kichhoo na jaaee |
As it pleases Him, He inspires us to act. Nothing else can be done.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦੁ ਸਮੑਾਲੇ ਰਾਮ ਨਾਮਿ ਵਡਿਆਈ ॥੪॥੮॥੧੮॥
naanak guramukh sabad samaale raam naam vaddiaaee |4|8|18|
O Nanak, the Gurmukh contemplates the Word of the Shabad, and is blessed with the glorious greatness of the Lord's Name. ||4||8||18||
ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੩ ॥
bhairau mahalaa 3 |
Bhairao, Third Mehl:
ਹਉਮੈ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਖੁਆਇਆ ਦੁਖੁ ਖਟੇ ਦੁਖ ਖਾਇ ॥
haumai maaeaa mohi khuaaeaa dukh khatte dukh khaae |
Lost in egotism, Maya and attachment, the mortal earns pain, and eats pain.
ਅੰਤਰਿ ਲੋਭ ਹਲਕੁ ਦੁਖੁ ਭਾਰੀ ਬਿਨੁ ਬਿਬੇਕ ਭਰਮਾਇ ॥੧॥
antar lobh halak dukh bhaaree bin bibek bharamaae |1|
The great disease, the rabid disease of greed, is deep within him; he wanders around indiscriminately. ||1||
ਮਨਮੁਖਿ ਧ੍ਰਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਸੈਸਾਰਿ ॥
manamukh dhrig jeevan saisaar |
The life of the self-willed manmukh in this world is cursed.
ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਸੁਪਨੈ ਨਹੀ ਚੇਤਿਆ ਹਰਿ ਸਿਉ ਕਦੇ ਨ ਲਾਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
raam naam supanai nahee chetiaa har siau kade na laagai piaar |1| rahaau |
He does not remember the Lord's Name, even in his dreams. He is never in love with the Lord's Name. ||1||Pause||
ਪਸੂਆ ਕਰਮ ਕਰੈ ਨਹੀ ਬੂਝੈ ਕੂੜੁ ਕਮਾਵੈ ਕੂੜੋ ਹੋਇ ॥
pasooaa karam karai nahee boojhai koorr kamaavai koorro hoe |
He acts like a beast, and does not understand anything. Practicing falsehood, he becomes false.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਤ ਉਲਟੀ ਹੋਵੈ ਖੋਜਿ ਲਹੈ ਜਨੁ ਕੋਇ ॥੨॥
satigur milai ta ulattee hovai khoj lahai jan koe |2|
But when the mortal meets the True Guru, his way of looking at the world changes. How rare are those humble beings who seek and find the Lord. ||2||
ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਰਿਦੈ ਸਦ ਵਸਿਆ ਪਾਇਆ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨੁ ॥
har har naam ridai sad vasiaa paaeaa gunee nidhaan |
That person, whose heart is forever filled with the Name of the Lord, Har, Har, obtains the Lord, the Treasure of Virtue.
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ਚੂਕਾ ਮਨ ਅਭਿਮਾਨੁ ॥੩॥
gur parasaadee pooraa paaeaa chookaa man abhimaan |3|
By Guru's Grace, he finds the Perfect Lord; the egotistical pride of his mind is eradicated. ||3||
ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ਆਪੇ ਮਾਰਗਿ ਪਾਏ ॥
aape karataa kare karaae aape maarag paae |
The Creator Himself acts, and causes all to act. He Himself places us on the path.
ਆਪੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਸਮਾਏ ॥੪॥੯॥੧੯॥
aape guramukh de vaddiaaee naanak naam samaae |4|9|19|
He Himself blesses the Gurmukh with glorious greatness; O Nanak, he merges in the Naam. ||4||9||19||
ਕਬਿਤੁ ॥
kabit |
ਤਾਜੀ ਕੂੰ ਤੁਰਾਇ ਕੈ ਅਸਾੜੀ ਓੜਿ ਰਾਹ ਪੌਣਾ ਜਾਲਿਮ ਜਵਾਲ ਦੁਹਾ ਨੈਨਾ ਨੂੰ ਨਚਾਵਣਾ ॥
taajee koon turaae kai asaarree orr raah pauanaa jaalim javaal duhaa nainaa noo nachaavanaa |
ਅੰਜਨ ਦਿਵਾਇ ਬਾੜ ਬਿਸਿਖ ਚੜਾਇ ਕੈ ਖੁਸਾਲੀ ਨੂੰ ਬੜਾਇ ਨਾਲੇ ਕੈਫਾ ਨੂੰ ਚੜਾਵਣਾ ॥
anjan divaae baarr bisikh charraae kai khusaalee noo barraae naale kaifaa noo charraavanaa |
ਬਦਨ ਦਿਖਾਣਾ ਸਾਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਣਾ ਅਤੇ ਨੈਣਾ ਨਾਲਿ ਨੈਣ ਜੋੜਿ ਵੇਹਾ ਨੇਹੁ ਲਾਵਣਾ ॥
badan dikhaanaa saanoo chhaatee naal laanaa ate nainaa naal nain jorr vehaa nehu laavanaa |
ਬਾਚੇ ਪਤ੍ਰ ਆਣਾ ਮੈਹੀ ਮਿਲੇ ਬ︀ਯਾਂ ਨ ਜਾਣਾ ਸਾਈ ਯਾਰੋ ਜੀ ਅਸਾਡੇ ਪਾਸ ਆਵਣਾ ਹੀ ਆਵਣਾ ॥੬॥
baache patr aanaa maihee mile bayaan na jaanaa saaee yaaro jee asaadde paas aavanaa hee aavanaa |6|
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
ਗੁਡੀਯਾ ਬਿਖੈ ਸੰਦੇਸ ਲਿਖਿ ਦੀਨੋ ਕੁਅਰਿ ਪਠਾਇ ॥
guddeeyaa bikhai sandes likh deeno kuar patthaae |
ਤਨਿਕ ਬਾਰ ਲਾਗੀ ਨਹੀ ਨ੍ਰਿਪਹਿ ਪਹੂੰਚੀ ਜਾਇ ॥੭॥
tanik baar laagee nahee nripeh pahoonchee jaae |7|
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
ਪਤੀਯਾ ਛੋਰਿ ਲਖੀ ਪ੍ਰਿਯ ਕਹਾ ॥
pateeyaa chhor lakhee priy kahaa |
ਇਹ ਪਠਿਯੋ ਤਰੁਨੀ ਲਿਖਿ ਉਹਾ ॥
eih patthiyo tarunee likh uhaa |
ਯਾ ਗੁਡੀਯਾ ਪਰ ਬੈਠਹੁ ਧਾਈ ॥
yaa guddeeyaa par baitthahu dhaaee |
ਚਿੰਤ ਨ ਕਰਹੁ ਚਿਤ ਮੈ ਰਾਈ ॥੮॥
chint na karahu chit mai raaee |8|
ਕੈ ਗੁਡੀਯਾ ਉਪਰ ਚੜਿ ਆਵਹੁ ॥
kai guddeeyaa upar charr aavahu |
ਨਾਤਰ ਟਾਗ ਤਰੇ ਕਰਿ ਜਾਵਹੁ ॥
naatar ttaag tare kar jaavahu |
ਜੋ ਤੁਹਿ ਗਿਰਨ ਧਰਨ ਪਰ ਦੇਊ ॥
jo tuhi giran dharan par deaoo |
ਸ੍ਵਰਗ ਸਾਚ ਕਰਿ ਬਾਸ ਨ ਲੇਊ ॥੯॥
svarag saach kar baas na leaoo |9|
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
ਮਾਤ੍ਰ ਪਛ ਸਤ ਸਪਤ ਪਿਤੁ ਪਰੈ ਨਰਕ ਕੁਲ ਸੋਇ ॥
maatr pachh sat sapat pit parai narak kul soe |
ਜੌ ਗੁਡੀਯਾ ਤੇ ਭੂਮਿ ਪਰਿ ਪਤਨ ਤਿਹਾਰੋ ਹੋਇ ॥੧੦॥
jau guddeeyaa te bhoom par patan tihaaro hoe |10|
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
ਤੁਮ ਯਾ ਕੌ ਪਿਯ ਡੋਰਿ ਨ ਜਾਨਹੁ ॥
tum yaa kau piy ddor na jaanahu |
ਸਗੂਆ ਕੈ ਯਾ ਕੌ ਪਹਿਚਾਨਹੁ ॥
sagooaa kai yaa kau pahichaanahu |
ਤੁਮਰੋ ਬਾਲ ਬਿਘਨ ਨਹਿ ਹ੍ਵੈ ਹੈ ॥
tumaro baal bighan neh hvai hai |
ਯਾ ਮੈ ਦੇਖਿ ਪਾਵ ਧਰਿ ਲੈ ਹੈ ॥੧੧॥
yaa mai dekh paav dhar lai hai |11|
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
ਮੰਤ੍ਰ ਸਕਤਿ ਤੇ ਮੈ ਕਿਯਾ ਸਗੂਆ ਯਾਹਿ ਬਨਾਇ ॥
mantr sakat te mai kiyaa sagooaa yaeh banaae |
ਸੰਕ ਤ︀ਯਾਗਿ ਕਰਿ ਆਈਯੈ ਸੁਨੁ ਰਾਜਨ ਕੇ ਰਾਇ ॥੧੨॥
sank tayaag kar aaeeyai sun raajan ke raae |12|
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
ਜਬ ਰਾਜੈ ਐਸੀ ਸੁਨਿ ਪਾਈ ॥
jab raajai aisee sun paaee |
ਚਿਤ ਕੀ ਸੰਕ ਸਗਲ ਬਿਸਰਾਈ ॥
chit kee sank sagal bisaraaee |
ਹਯ ਤੇ ਉਤਰਿ ਡੋਰਿ ਪਰ ਚਢਿਯੋ ॥
hay te utar ddor par chadtiyo |
ਆਨੰਦ ਅਧਿਕ ਚਿਤ ਮੈ ਬਢਿਯੋ ॥੧੩॥
aanand adhik chit mai badtiyo |13|
ਅੜਿਲ ॥
arril |
ਕੁਅਰ ਕੁਅਰਿ ਕੇ ਤੀਰ ਪਹੂਚ︀ਯੋ ਆਇ ਕੈ ॥
kuar kuar ke teer pahoochayo aae kai |
ਕਾਮ ਭੋਗ ਕੌ ਕੀਯੋ ਹਰਖ ਉਪਜਾਇ ਕੈ ॥
kaam bhog kau keeyo harakh upajaae kai |
ਸਾਹ ਤਬ ਲਗੇ ਦ੍ਵਾਰ ਪਹੂਚ︀ਯੋ ਆਇ ਕਰਿ ॥
saah tab lage dvaar pahoochayo aae kar |
ਹੋ ਤਬੈ ਤਰੁਨਿ ਸੌ ਬਾਤ ਕਹੀ ਪਿਯ ਨੈਨ ਭਰਿ ॥੧੪॥
ho tabai tarun sau baat kahee piy nain bhar |14|
ਅਬ ਤ੍ਰਿਯ ਤੁਮਰੋ ਸਾਹ ਮੈ ਗਹਿ ਮਾਰਿ ਹੈ ॥
ab triy tumaro saah mai geh maar hai |
ਇਹੀ ਧੌਲਹਰ ਊਪਰ ਤੇ ਮੁਹਿ ਡਾਰਿ ਹੈ ॥
eihee dhaualahar aoopar te muhi ddaar hai |
ਟੂਕ ਟੂਕ ਹ੍ਵੈ ਸਭੈ ਪਸੁਰਿਯਾ ਜਾਇ ਹੈ ॥
ttook ttook hvai sabhai pasuriyaa jaae hai |
ਹੋ ਤੁਹਿ ਭੇਟੇ ਹਮ ਆਜੁ ਇਹੈ ਫਲ ਪਾਇ ਹੈ ॥੧੫॥
ho tuhi bhette ham aaj ihai fal paae hai |15|
ਨ੍ਰਿਪ ਚਿੰਤਾ ਚਿਤ ਭੀਤਰ ਕਛੂ ਨ ਕੀਜਿਯੈ ॥
nrip chintaa chit bheetar kachhoo na keejiyai |
ਨਿਰਖਿ ਹਮਾਰੋ ਚਰਿਤ ਅਬੈ ਹੀ ਲੀਜਿਯੈ ॥
nirakh hamaaro charit abai hee leejiyai |
ਬਾਰ ਤਿਹਾਰੋ ਏਕ ਨ ਬਾਕਨ ਪਾਇ ਹੈ ॥
baar tihaaro ek na baakan paae hai |
ਹੋ ਹਮ ਸੋ ਭੋਗ ਕਮਾਇ ਹਸਤ ਗ੍ਰਿਹ ਜਾਇ ਹੈ ॥੧੬॥
ho ham so bhog kamaae hasat grih jaae hai |16|
ਮੰਤ੍ਰ ਸਕਤਿ ਹੁੰਡੀਆ ਤਿਹ ਕਿਯੋ ਬਨਾਇ ਕੈ ॥
mantr sakat hunddeea tih kiyo banaae kai |
ਪਕਰਿ ਕਾਨ ਤੇ ਪਤਿ ਕੋ ਦਿਯੋ ਦਿਖਾਇ ਕੈ ॥
pakar kaan te pat ko diyo dikhaae kai |
ਬਹੁਰਿ ਮੇਖ ਭੇ ਬਾਧ੍ਰਯੋ ਨ੍ਰਿਪਹਿ ਬਨਾਇ ਕਰਿ ॥
bahur mekh bhe baadhrayo nripeh banaae kar |
ਹੋ ਬਹੁਰਿ ਤਵਨ ਕੋ ਕਿਯੋ ਸੁਦੇਸ ਉਠਾਇ ਕਰਿ ॥੧੭॥
ho bahur tavan ko kiyo sudes utthaae kar |17|
ਸਾਹ ਨਿਰਖ ਤੇ ਗੁਡਿਯਾ ਦਈ ਚੜਾਇ ਕੈ ॥
saah nirakh te guddiyaa dee charraae kai |
ਕਰਿ ਕੈ ਸੰਗ ਸ੍ਵਾਰ ਦਯੋ ਨ੍ਰਿਪੁਡਾਇ ਕੈ ॥
kar kai sang svaar dayo nripuddaae kai |
ਪਿਯਹਿ ਨਿਰਖਿਤੇ ਮੀਤ ਦਯੋ ਪਹੁੰਚਾਇ ਘਰ ॥
piyeh nirakhite meet dayo pahunchaae ghar |
ਹੋ ਭੇਦ ਅਭੇਦ ਨ ਕਛੁ ਜੜ ਸਕ︀ਯੋ ਬਿਚਾਰ ਕਰਿ ॥੧੮॥
ho bhed abhed na kachh jarr sakayo bichaar kar |18|
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
ਸਾਹੁ ਸੁਤਾ ਨਿਰਖਿਤਿ ਪਤਿਹ ਗੁਡਿਯਾ ਦਈ ਚੜਾਇ ॥
saahu sutaa nirakhit patih guddiyaa dee charraae |
ਤਾ ਪਰ ਬਧੇ ਬਜੰਤ੍ਰ ਥੇ ਬਾਜਤ ਭਏ ਬਨਾਇ ॥੧੯॥
taa par badhe bajantr the baajat bhe banaae |19|
ਬਿਹਸਿ ਨਾਰਿ ਨਿਜ ਨਾਥ ਸੋ ਕਹਿਯੋ ਪਿਯਹਿ ਪਹੁਚਾਇ ॥
bihas naar nij naath so kahiyo piyeh pahuchaae |
ਮਿਤ੍ਰ ਹਮਾਰੋ ਸਾਹ ਇਹ ਦਏ ਦਮਾਮੋ ਜਾਇ ॥੨੦॥
mitr hamaaro saah ih de damaamo jaae |20|
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
ਇਹ ਛਲ ਮੀਤ ਸਦਨ ਪਹੁਚਾਯੋ ॥
eih chhal meet sadan pahuchaayo |
ਤਾ ਕੋ ਬਾਰ ਨ ਬਾਕਨ ਪਾਯੋ ॥
taa ko baar na baakan paayo |
ਨਿਜੁ ਪਤਿ ਭੇਦ ਅਭੇਦ ਨ ਚੀਨੋ ॥
nij pat bhed abhed na cheeno |
ਕਬਿ ਪ੍ਰਸੰਗ ਪੂਰਨ ਤਬ ਕੀਨੋ ॥੨੧॥
kab prasang pooran tab keeno |21|
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ︀ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਦੋਇ ਸੌ ਅਠਾਈਸ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੨੨੮॥੪੩੩੪॥ਅਫਜੂੰ॥
eit sree charitr pakhayaane triyaa charitre mantree bhoop sanbaade doe sau atthaaees charitr samaapatam sat subham sat |228|4334|afajoon|
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
ਪਲਵਲ ਦੇਸ ਛਤ੍ਰਿਨੀ ਰਹੈ ॥
palaval des chhatrinee rahai |
ਬੁਧਿ ਮਤੀ ਜਾ ਕੋ ਜਗ ਕਹੈ ॥
budh matee jaa ko jag kahai |
ਜਬ ਤਨ ਤਾਹਿ ਬਿਰਧਤਾ ਆਇਸ ॥
jab tan taeh biradhataa aaeis |
ਤਬ ਤਿਨ ਏਕ ਚਰਿਤ੍ਰ ਬਨਾਇਸ ॥੧॥
tab tin ek charitr banaaeis |1|
ਦ੍ਵੈ ਸੰਦੂਕ ਜੂਤਿਯਨ ਭਰੇ ॥
dvai sandook jootiyan bhare |
ਮੁਹਰਨ ਕੇ ਕੁਲਿ ਸੁਨਤ ਉਚਰੇ ॥
muharan ke kul sunat uchare |
ਪੁਤ੍ਰ ਪਉਤ੍ਰ ਤਾ ਦਿਨ ਤੇ ਤਾ ਕੇ ॥
putr pautr taa din te taa ke |
ਉਦਿਤ ਭਏ ਸੇਵਾ ਕਹ ਵਾ ਕੇ ॥੨॥
audit bhe sevaa keh vaa ke |2|